گاه مي انديشم

 مي تواني تو به لبخندي اين فاصله را برداري

 تو توانايي بخشش داري

 دست هاي تو توانايي ان را دارد

 كه مرا زندگاني بخشد

 چشم هاي تو به من مي بخشند

 شور . عشق. مستي

 و توچون مصرع شعري زيبا

 سطر برجسته اي از زندگي من هستي

پس از آن غروب رفتن،اولین طلوع من باش

من رسیدم رو به آخر،تو بیا شروع من باش

شب و از قصه جدا کن ،چکه کن رو باور من

خط بکش رو جای پای گریه های آخر من

اسمت و ببخش به لبهام،بی تو خالیه  نفس هام

قد بکش رو باور من زیر سایه بون دستام

خواب سبز رازقی باش، عاشق همیشگی باش

خسته ام از تلخی شب،تو طلوع زندگی باش

من پر از حرف سکوتم،خالیم رو به سقوطم

بی تو و آبی عشقت ،تشنه ام کویر لوتم

نمی خوام آشفته باشم،آرزوی خفته باشم

تو نذار آخر قصه حرفم و نگفته باشم

پس از آن غروب رفتن،اولین طلوع من باش

من رسیدم رو به آخر،تو بیا شروع من باش
 

رفت و منو تنها گذاشت با كوله بار خستگي  گمشدم و تنها شدم تو كوره راه زندگي رفت و نگاهي ام نكرد به اين مسافر غريب  كه بعد اون چه ميكشه از اين همه درد و فريب رفت و نگاهمو نديد كه غرق بارون و غمه  ازاين همه درد و فريب هرچي بگم بازم كمه رفت و بازم تنها شدم با خاطرات بچگيم  با يك بغل شعر و غزل كه گم شده تو زندگيم رفت و كتاب عشقمون زير غبار روزگار از ياد اون رفت و حالا منم اسير و بي قراررفت و كبوتر هاي عشق واسش بهونه ميگيرن  گلاي باغ زندگيم از غم هجرش ميميرن  رفت و نگفت كي مياد نگفت به يادم ميمونه اما دل ساده من  بازاونو عاشق ميدونه

به ديروز ميانديشم به لحظه هايي كه بوي سادگي ميداد به كودكي هايم

كه مثل باد گذشت به خنده هايي كه از ته دل بود به لحظه هايي كه در

عمق ابي چشمانم صداقت پرواز ميكرد دل كوچكم خبر از دنياي نامردي

نداشت به ديروز به مهماني كودكانه ام به عروسكم كه مهمان مادر بزرگ

بود به چادرگلدار مادر بزرگ كه بوي زندگي ميداد به شيرينترين خاطرات

كودكيم كه همان خندهاي مادر بزرگم بود كه هيچ وقت ازم دريغ نميكرد به

حامي كودكيم كه تمام خطاهاي كوچكم را دوست داشت به قصه هايي

كه برام ميگفت قصه ي محبت مهربوني و من چه ساده فكر ميكردم

زندگي يعني قصه هاي مادر بزرگ چقدر سخته كه همه ي باور هاي

كودكيت رو قاب كني و بدوني كه هيچ وقت به دردت نميخوره چقدر سخته

پات رو تودنيايي بزاري كه برات غريب و مبهمه ولي همه تشويقت ميكنن

كه امتحانش كني و چقدر زود اسير ظاهرش ميشي فريب دروغهاي

رنگارنگش رو ميخوري فريب ادمكهاي هزار چهره با هزار نقاب و باز به

ديروز مينگرم به ثانيه هايي براي اخرين بار صداقت را لمس كرده بودم

لحظه هاي پر هياهوي كودكي به دقيقه هاي شيريني كه هيچ وقت

تداعي نميشوند وبه اين كه ثانيه ها چقدر حسودند.........

در تنهايي خود لحظه ها را برايت گريه کردم

در بي کسيم براي تو که همه کسم بودي گريه کردم

در حال خنديدن بودم که به ياد خنده هاي سرد و تلخت گريه کردم

در حين دويدن در کوچه هاي زندگي بودم که ناگاه به ياد لحظه هايي که بودي و اکنون نيستي نشستم و آرام گريه کردم

 به ياد تمام  لحظه هايي كه عاشقانه نگاهت ميكردم ولي تو نمي فهميدي گريه كردم

  به ياد غروري كه به خاطر تو ازبين رفته گريه كردم 

 به ياد ارزوهاي شيرينم كه از انها جزنيشخند چيزي نمانده گريه كردم

 و اكنون بي پناهتر از هميشه تنهاييهايم را در اغوش ميگيرم وبه ياد سادگيهايم گريه ميكنم.

ديگرنمي خواهم صداي ملامت رااز حنجره ي شقايق هاي وحشي بشنوم ، من تو را مي خواهم.من دست سبز تو را براي شکوفايي گل هاي وجودم مي خواهم بيا که اشکهايم بهانه ي تو را مي گيرند بيا که پريان احساسم پرواز را فراموش کرده اند بيا که حوريان اشکهايم قسم خورده اند که راه قدم هايت را نمناک كنند....